Podstawowe rekordy DNS: A, AAAA, CNAME, MX i TXT

Do czego służy każdy z pięciu najczęstszych rekordów, czym jest TTL i dlaczego zmiana w DNS „nie działa od razu”.

DNS to książka adresowa Internetu: zamienia nazwy, które pamiętają ludzie, na dane, których potrzebują komputery. Domena ma strefę, a w niej rekordy. Każdy rekord ma nazwę, typ, czas życia (TTL) i wartość. Do codziennej pracy wystarczy znać pięć typów.

A i AAAA: adres serwera

Rekord A wskazuje adres IPv4, rekord AAAA adres IPv6:

example.com.      3600  A     203.0.113.10
example.com.      3600  AAAA  2001:db8::10
www.example.com.  3600  A     203.0.113.10

Przeglądarka, która chce otworzyć example.com, pyta o oba typy i łączy się z adresem, który działa. Jeden serwer może mieć kilka rekordów A (rozkład ruchu), a jedna nazwa może nie mieć AAAA wcale. Wtedy strona działa tylko po IPv4.

CNAME: alias do innej nazwy

CNAME mówi „ta nazwa to w rzeczywistości tamta nazwa”:

www.example.com.   3600  CNAME  example.com.
sklep.example.com. 3600  CNAME  shops.myshopify.com.

Resolver dostaje CNAME, a potem sam pyta o adresy nazwy docelowej. To wygodne przy usługach zewnętrznych: gdy dostawca zmieni adres IP, nie musisz nic robić.

Dwie zasady, o które najczęściej potykają się ludzie:

Nazwa z CNAME nie może mieć żadnych innych rekordów. Nie dodasz do niej MX ani TXT.
Wierzchołek domeny (example.com bez przedrostka) nie może być CNAME-em, bo zawsze ma rekordy SOA i NS. Część dostawców DNS obchodzi to rekordem ALIAS lub „CNAME flattening”.

MX: gdzie dostarczać pocztę

MX wskazuje serwery, które przyjmują pocztę dla domeny. Liczba przed nazwą to priorytet: niższa wygrywa, a pozostałe są zapasowe.

example.com.  3600  MX  10 mx1.example.com.
example.com.  3600  MX  20 mx2.example.com.

Wartość MX musi być nazwą z rekordem A lub AAAA, a nie adresem IP ani CNAME-em. Domena, która w ogóle nie przyjmuje poczty, może to zadeklarować rekordem „null MX”: MX 0 .

TXT: tekst dla innych systemów

TXT przechowuje dowolny tekst. W praktyce używają go inne systemy:

SPF (v=spf1 …): które serwery mogą wysyłać pocztę z domeny,
DKIM (selektor._domainkey): klucz do podpisów wiadomości,
DMARC (_dmarc): co zrobić z podrobioną pocztą,
weryfikacja własności domeny dla Google, Microsoftu i innych usług.

Jedna nazwa może mieć wiele rekordów TXT, ale rekord SPF może być tylko jeden. Długi tekst (na przykład klucz DKIM) dzieli się na kawałki po 255 znaków w cudzysłowach, a odbiorca skleja je w całość. Rekordy poczty najszybciej sprawdzisz narzędziem Poczta: SPF, DKIM, DMARC.

TTL: dlaczego zmiana „nie działa od razu”

TTL (time to live) to liczba sekund, przez którą resolver może trzymać odpowiedź w pamięci. Przy TTL 3600 resolver Twojego operatora po zapytaniu pamięta stary adres do godziny i nie pyta ponownie. Zmiana w strefie jest natychmiastowa, ale świat zobaczy ją dopiero po wygaśnięciu kopii.

Jak zmieniać rekordy bez nerwów:

Dzień wcześniej obniż TTL zmienianego rekordu do 300 sekund.
Poczekaj co najmniej tyle, ile wynosił stary TTL.
Zmień wartość. Teraz stare kopie znikną w ciągu 5 minut.
Gdy wszystko działa, przywróć dłuższy TTL.

Popularne „sprawdzanie propagacji DNS” to w praktyce oglądanie, które resolvery mają jeszcze starą kopię. Rekordy nie „rozchodzą się” po Internecie, tylko po kolei wygasają w pamięciach podręcznych.

Jak to sprawdzić

W DNS lookup wpisz domenę, zaznacz typy (A, AAAA, MX, TXT, CNAME) i porównaj odpowiedzi trzech resolverów: Cloudflare, Google i Quad9. Kolumna TTL pokazuje, ile sekund zostało do wygaśnięcia kopii w danym resolverze. Gdy resolvery podają różne wartości, zmiana jest w toku i wystarczy poczekać.

Szybka diagnostyka „strona nie działa”: brak rekordu A lub AAAA dla nazwy oznacza błąd DNS. Rekord jest, ale wskazuje stary adres: to TTL i pamięć podręczna. Rekord jest i adres jest dobry: problem leży dalej, na serwerze albo w sieci.